Yoluma çıkan taşlar bir bir yastığımın altında,bi sen yoksun. Sen karşımda hala kocaman bir dağ. Etrafında geziniyorlar,üzerine çıkıp piknik yapıyorlar,eğleniyorlar, gidiyorlar. Rüzgar estikçe şiir gibi dökülüyor kumların. Fısıltılar,insancıklar... Kanun olsam ilk sana konardım,biraz koruyayım,yeşerteyim diye. Gelir yıldırımlar bana çarpar,ortalık alev alır biraz ısınırdık. Yani senin dağlığında kalmaz,dere tepe düz gider itfaiyeyi arardım. Doğa olaylarından kopa kopa küresel ısınmayı da tetiklemiş bulunur,dünyaya rezil ederdim. Taşların arasına kaçardın. Nasılsa kör olmuş gözlerim gerek yok yeni bir bağ aramaya. 1,2,3... başlardım saymaya. Saya saya kaç oldu bu yenilgi bilmiyorum vazgeçtim. Büyümüyorum. Bütün mutsuz karakterleri,tipleri bütün kötü ihtimalleri 5 dakikada mağlup edip,galibiyet nedir bilmeden çiçekleri kokluyorum. Bazen dağ,bazen çamurdan vazo oluyorum. En ufak şımarmaya toprağa karışıyorum da yine de bu içimdeki doğa olaylarını bitiremiyorum.