...

Gülümsemen beni bulsun diye ince kıvılcımlar için yanıyorum . Kül olmak o kadar güzel . Güneşten kopan bir kıvılcım , yıldızlar gibi sönmek . Yanmaya mı hasretim sönmeye mi bilmiyorum . Bir dilek tuttum sönmeden . Toprağa kavuşur mu bilmiyorum . Ya bilseydim ? Hangisine gülerdim ? Korkmak ancak bu kadar anlamlı . Uzun cümleler ancak bu kadar kısa . Beni susturan bir şey . Dinlemek o kadar güzel . Hangi kelamsa şaşırtıcı . Öyle güzel işte . Savurduğu tebessüm kadar yüreğime çarpan aşk kadar güzel . Susmak mı lazım ?

Son Durak

İşte son duraktayız . İlmin bittiği yere geldik . Ne kadar çok kitap okursan oku , ne kadar çok yazarsan yaz ve ne kadar çoksa lisan dilinde tek bildiğin kadere ne yazıldığını asla okuyamayacağın olacaktır .

Belki bir haritadan bulmaya çalışırsın onu . Belki de kala kalırsın hissettiğin anda . Kadersiz değilsindir asla . Bulmak istersen rüzgar kaybettirmez sana yolu , sen savrulmazsın aslında . Çarparken yüreğin başka bedenlerin ruhuna , kader gözyaşlarını akıtır , umutlar teknelere dönüşür , aşklar adalara . . . 

Belki milim milim yaklaşırsın kadere belki de kuşlar kadar naif . . .